Chapter 2 : Τρελάθηκες?

Ο Χρήστος ήταν ένα πολύ καλό παιδί, βοηθήσουμε όλο τον κόσμο, δεν είχε κάνει ποτέ κακό σε κανένα, γιατί του το κάνανε αυτό; Αγαπούσε όλο τον κόσμο σας λέω, δεν είχε εχθρούς, μόνο φίλους, αγαπητός σε όλους. Ποιός του το έκανε αυτό;

Κανείς δεν ήξερε τι να πει στην μητέρα του που έκλεγε με λίγμούς, κανείς δεν μπορούσε να την κοιτάξει κατάματα, να της πει, πως βρήκαν το παιδί της. Οι λυγμοί της σπαράζαν την ψυχή μας, και πιο πολύ τον Νίκο, ο οποίος βαθειά μέσα του πίστευε, ότι για όλα φταίει αυτός, και αυτό που τον κυνηγάει από πάντα...

Ο μόνος ήρεμος στην όλη υπόθεση ήταν ο Πέτρος, μόλις είχε βγει από το αστυνομικό τμήμα και βρήκε τον Νίκο να τον περιμένει στα σκαλιά, είχε δώσει την κατάθεση του, τι του είχε πει ο Χρήστος, τα τελευτία του λόγια, τα λίγα για την περιγραφή του δολοφόνου του.

Ώρες ώρες ο Νίκος τρόμαζε απο την συμπεριφορά του, πόσο παγερός μπορεί να είναι ένας άνθρωπος, πόσο ψύχος καταφέρνει να έχει μέσα στο σώμα του; Γιατί δεν τον αγγίζει αυτή η πύρινη λέλαπα που στοιχειώνει την ζωή μας; Δεν ένιωθε τίποτα για τον Χρήστο;

Μα μην γελιόμαστε, είναι ο Πέτρος, ποτέ δεν θα σου δείξει αυτό που αισθάνεται, όλα καλά κρυμμένα στην καρδιά του , τα αφήνει να τον τρώνε...

Είναι η επιλογή του, είναι ο τρόπος ζωής του, είναι ο χαρακτήρας του. Κανείς δεν μπορεί να του αλλάξει μυαλά.

- Είσαι καλά, ρώτησε ο Νίκος...
- Ναι μια χαρά είμαι.
- Γιατί θέλαν εσένα συγκεκριμένα; Τον είδες τελευταίος;
- Όχι μωρε, μιλήσαμε στο τηλέφωνο, λίγη ώρα πριν το τραγικό...
- Και τι σου είπε;
- Τίποτα το τραγικό, ήθελε να κανονίσουμε κάτι.
- Θες να πάμε να φάμε κάτι εδώ κοντα; Το βράδυ υποσχεθήκαμε να πάμε να μαζέψουμε τα πράγματά του από το σπίτι..
- Έχω ένα ραντεβού σε λίγη ώρα, μάλλον δεν προλαβαίνω, θα τα πούμε το βράδυ...
- Καλώς, κατά τις εννιά στου Χρήστου έτσι;
- Ναι, θα είμαι εκεί... Τα λέμε
- Οκ, θα σε δω εκεί...

Μερικές φορές είναι καλύτερα να μην ξέρεις όλη την αλήθεια, είναι πιό εύκολο. Αυτό νόμιζε ο Πέτρος και θέλησε να αφήσει μακρυά τον Νίκο από αυτό.

Το βράδυ πήγαν από τον Χρήστο, ήταν πολύ παράξενα. Κανείς δεν ήθελα να δει το σπίτι του χωρίς αυτόν. Δεν ήθελαν να αγγίξουν τα πράγματά του, περιμέναν ότι θα τον βρουν εκεί...

Ο Νίκος ξεκίνησε να μαζεύει το γραφείο τόσο σαβούρα μαζεμένη, κλασσικά ο Χρήστος κρατούσε ότι βλακεία μπορούσες να φανταστείς...

- Πέτρο....
- Τι;
- Έλα να δεις...
- Τι ρε;
- Βρήκα τα άλμπουμ μας... Τσακίσου...
- Είσαι σίγουρος ότι θες να τα δούμε
- Τσακίσου και έλα ρε βλάκα, το χρωστάμε στον φίλο μας...
- Άντε πάω να φέρω μπύρες να χαζέψουμε...

Τίποτα όμως δεν διαρκεί για πάντα... Καθώς ο Πέτρος έφερνε τις μπύρες από την κουζίνα άκουσε τον Νίκο να φωνάζει:

- Δεν γίνεται, δεν μπορεί... ΠΕΤΡΟ ΑΥΤΟΣ την σκότωσε...
- Τρελάθηκες;...

THE GAME by καβούκι...

Με τις λέξεις: Αρκουδάκι, Νυχοκόπτης, Κουρτίνα, Πέρδικα, Μπάρμπεκιου, Βελάζω
προκαλώ [...] τον ΚοΖμά [...]

Όσο κουλή και αν είναι η πρόκληση, αγαπητε χαμένε, μάλλον θα απαντήσω, so here is your story:


... Πάλι κοιτάει από την κουρτίνα, γιατί ένας άνθρωπος να κοιτάει πίσω από την κουρτίνα τουλάχιστων 13, φορές την ημέρα; Κάτι θέλει να δει, κάτι τον ανυσηχεί, κάτι περιμένει...

Έγω πάλι λέω ότι κάτι φοβάται, και κοιτάσει συνεχώς από το παράθυρο... Νιώθε ενοχές για κάτι που έχει κάνει και φοβάται μήπως έχει έρθει η ώρα της πληρωμής...

Καθώς λοιπόν οι δύο επιπόλαιοι μπάτσοι, παρακολουθούσαν τον ύποπτο τους από το καμουφλαρισμένο citroen, χτύπησε το παράθυρο του αμαξιού ένα μικρό αγόρι το οποίο κρατούσε ένα μικρό αρκουδάκι, και ξεκίνησε να μιλάει στον συνοδηγό:

- Ξέρεται, σας έχει καταλάβει...
- Τί εννοείς;
- Ο κύριος που παρακολουθήτε τις τελευτίες 3 ημέρες κοιτάει πίσω από την κουρτίνα του συνέχεια για να δει αν έχετε φύγει...
- Ναι, σε ευχαριστούμε, σε παρακαλώ άσε μας να κάνουμε την δουλειά μας!
- Μάλιστα κύριε, αστυνομικέ!

- Καλά μπορείς να μου εξηγήσεις πώς μας κατάλαβε ένα παιδάκι, ηλίθιε...
- Μην ρωτάς εμένα, έσυ πήρες καφέδες και ντόνατς, πλέον ο κόσμος, ξέρει ότι έτσι γίνονται οι παρακολουθήσεις, δεν είναι χαζή ...
- Έναν λόγο δώσε μου που συνεχίζω να δουλεύω μαζί σου..
- Ο αρχηγός είναι θείος μου, και θέλεις απόσπαση για την Κοζάνη... ή κάνω λάθος;
- Αχ... Κοζάνη, πόσο θα ήθελα να ήμουν εκεί αυτό τον καιρό, να πήγαινα για κυνήγι ... Τέτοιο καιρό μάλλον εμφανίζονται οι πέρδικες... Αχ να'χαμε μία στα κάρβουνα...
-Σταμάτα μου τρέχουνε τα σάλια... Αν και να είσαι σίγουρος το μόνο που θα μπορούσες να κάνεις τώρα στην Κοζάνη είναι να ακούς τα πρόβατα να βελάζουν... Τέλως πάντων.. Τί θα κάνουμε τώρα, μας έχουν πάρει είδηση όλοι οι γείτονες...

Εκείνη την στιγμή το παιδάκι ξαναχτύπησε το παράθυρο:

- Ξέρετε, μπορείτε να έρθετε στο σπίτι μας, στην πίσω αυλή, και να παρακολουθήτε από εκεί, χωρις να σας καταλάβει, απλά ελπίζω η μαμά μου να μην έχει ανάψει το μπάρμπεκιου, γιατί το μόνο που θα φαίνεται θα είναι ο καπνός και μπριζολάκια...
- Σαν πολύ έξυπνος δεν μας το παίζεις ρε μικρέ...
- Όχι κύριε, είμαι έξυπνος...
- Και πού τα έχεις μάθει εσύ όλα αυτά τα έξυπνα σπόρε;
- Κοιτάξτε, κάθε Παρασκευή που λείπει η μητέρα μου με κρατάει ένας παπούς από απέναντι, καθώς λοιπόν είναι αποροφημένος με το να κόβει τα νύχια του μέ έναν παλίο νυχοκόπτη από το 40 , εγώ βλέπω CSI και Μπέκα... Οι σειρές που άνοιξαν τα μάτια στην αστυνομία...
- Σε παρακαλώ , σταμάτα τον μονόλογο γιατί νομίζω ότι μιλάω με την κούκλα του Τσάκι, και απλά δείξε μας το σπίτι σου...



Έτσι λοιπόν, τελειώνει ο γύρος μου, αλλά αγαπητό μου Καβούκι, τώρα θα δυσκολέψουμε και θα μπερδέψουμε το παιχνίδι...

Ο επόμενος , δηλαδή εσύ, θα πρέπει να συνεχίσεις την ιστορία, όμως με τις συγκεκριμένες λέξεις:

Περμανάντ, Άγιος Πέτρος, Στρατόπεδα Συγκέντρωσεις, Εντροπία, Σαδομαζοχισμός και Αγγαλιά...

Do not dissapoint me ...

Chapter 1 : Στο fast food!

Με κηνυγούσε σου λέω, πριν μία ώρα έτρεχα για να σωθώ, δεν ξέρω τι ήταν, σε παρακαλώ έλα τώρα, μην με κοροιδεύεις... Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια της αγαπημένης μου.

Και εγώ τί έκανα; Την έσωσα; Την άκουσα; Την πίστεψα; Την ακολουθούσε σας λέω αυτός το έκανε... Αυτός είναι... Θα σε σκοτώσω ρε , το κατάλαβες; Θα σε σκοτώσω με τα ίδια μου τε χέρια. Πως μπόρεσες και της το έκανες αυτό; Μου λες; Πως μπόρεσες;

Με μαζέξανε οι μπάτσοι μετά, δεν κατάφερα, δεν πρόλαβα να πάρω εκδίκηση για το μωρό μου...

Εγώ φταίω, γιατί να μένω πίσω πάντα; Δεν είναι δίκαιο, Μ'ακούς; Ναι εσύ εκεί πάνω, όποιος και να είσαι, ότι και να κάνεις, σε ότι και αν πρεσυεύεις. Δεν είναι ΔΙΚΑΙΟ γιατί μόνο σε εμένα, γιατί; Δεν θα αντέξω άλλο μ'ακούς; Δεν θα αντέξω άλλο, πάρε με μαζί σου τώρα , ή έστω στείλε με στην κόλαση, δεν μπορώ αυτή που ζω εδώ, όχι μακρυά τους...

Λίγα στενά πιό κάτω, δύο φίλοι τρώνε σε ένα fast-food:

- Δεν είμαστεμε τα καλά μας, πάλι στον Νίκο; Ρε μαλάκα τί έχει αυτό το παιδί;
- Τι να σου πω ρε, είναι η δεύτερη φορά που συμβαίνει...
- Το επόμενο δώρο μου θα είναι ένα σετ συνεδριών με τον καλύτερο ψυχολόγο της Αθήνας!
- Ρε κάφρε, το παιδί δεν το σκέφτεσαι καθόλου; Πρώτα όλη του η τάξη και τώρα η αρραβωνιαστικιά του... Έλεος... Τι άλλο θα τραβήξει!
- Δεν ξέρω ρε Πέτρο, περίεργα πράγματα συμβαίνουν, αν δεν το ρίξω λίγο στην πλάκα θα τρελαθώ...
- Δεν είμαστε με τα καλά μας, πάντως, λες να οι επόμενοι να είμαστε εμείς;
- Σκάσε ρε βλάκα, χτύπα ξύλο, πως σου ήρθε κάτι τέτοιο;
- Να δεν θέλει και πολύ, όσοι είναι δίπλα του πιάνουν μια καλή θέση στο Α΄ Αθηνών...
- Κανόνισε τώρα που θα έρθει να συνεχίσεις τις μαλακίες... Κανόνισε...
- Με έχεις για βλάκα ρε;
- Θες να μάθεις;
- Όχι, πάρακατω, πως να τον συνεφέρουμε; Να κανονισω να βγούμε με τίποτα φίλες μου;
- Ναι Χρηστό, αυτό που θα τον βοηθούσε τώρα, σίγουρα, θα ήταν τρεις ηλίθιες ξανθιές να συζητάνε για το cosmo... Ρε, σύνελθε!
- Οκ, θα κανονίσω για καμια πίστα!
- Ναι παραδίνομαι, η βλακία σου αγγίζει τα όρια της εξυπνάδας μου, άστο θα το χειριστώ εγώ...
- Σωθήκαμε τώρα... Να σου...
- Σκάσε έρχεται!

Το σημερινό απόγευμα είχε κάτι από την τρυφερότητα της παλιάς εποχής, καθόλου σύνεφα, μωβ ουρανός και εμείς οι τρεις μαζί να προσπαθούμενα βγάλουμε άκρη για κάτι σοβαρό, πάλι...

- Γειά σας παιδιά, τι γίνετε;
- Που είσαι ρε; Γιατί άργησες; Ρώτησε δειλά ο Πέτρος..
- Άσε τον άνθρωπο, κατευθείαν από τα μούτρα τον πήρες, κάποια δουλειά θα είχε...
- Να μωρε ήμουν με τους γονείς της και κανονίζαμε τα τελευταία για την κηδεία...
- Καλά που θα το χειριζώσουν εσύ το θέμα...
- Σκάσε ρε βλάκα, πες ρε κανένα νέο από την αστυνομία, βρήκαν τίποτα;
- Όχι, αυτός που αναγνώρισα, είχε άλλοθι, μέσα στα νεύρα μου, δεν κατάλαβα τίποτα, ήθελα τόσο πολύ να το φορτώσω σε κάποιον για να ηρεμήσω, να τον δείρω, να τον σκοτώσω, απλά για να μου φύγει... Παραλίγο να κάψω έναν άκυρο... Τι θα κάνω μου λέτε;
- Έλα ρε ηρέμησε, όλα θα πάνε καλά, θα την βρούμε την άκρη, εσύ κοίτα να ηρεμήσεις λίγο, και να ξεκουραστείς, είσαι εδώ και τρεις μέρες ξάγρυπνος... Φάε κάτι, κλείσε λίγο τα μάτια σου...
- Έχεις δίκιο ρε φίλε, αλλά δεν μπορώ, με το που κοιμηθώ την βλέπω να ζητάει βοήθεια, καινα μην κάνω πάλι τίποτα...
- Δοκίμασες κανένα ηρεμηστικό, θα σου πω εγώ αν κοιμηθείς ή όχι...
- Για πρώτη και τελυταία ίσως φορά ο βλάκας έχει δίκιο, θες να πάμε να σου πάρουμε από ένα φαρμακείο..;
- Δεν ξέρω ρε παιδιά λέτε;
- Χρήστο, κάτσε να του κάνεις λίγ παρέα, έρχομαι σε πέντε!

Τα παιδιά μου πήραν τα ηρεμηστικά, καθήσαμε λίγο ακόμα και μετά θέλησα να πάω σπίτι, δεν άντεχα άλλο, βαρεθηκα, θέλω ύπνο, ξεκούραση, ησυχία...


Την ίδια στιγμή, σε ένα άλλο μέρος της πόλης ο Χρήστος γυρνούσε από ένα μπαράκι, στα ήσυχα σοκάκια, τουν Παγκρατίου...

Έλα ρε Πέτρο, πως τον είδες;
Τι να πεις ρε, ξέρω εγώ...
Δεν νομίζω, Πέτρο, φοράει μπλε,
Πέτρο είναι ψηλός, Πέτ......

Το κινητό έπεσε στην άσφαλτο, Ο Χρήστος ήταν....

Συνεχίζεται...

Να φύγω;

Μην φύγεις...

Μην φύγεις πάλι έτσι, όπως κάθε πρωί, με αγάπη λιγοστή στην τσέπη σου.

Μην φύγεις και θυμάσαι μόνο τ'άσχημα, δεν τελειώσαμε ακόμα.

Μην φύγεις και ξεχάσεις το σχήμα που πέρνουν τα κορμιά μας όταν είμαστε αγγαλιά.

Μην φύγεις πάλι και ξεχάσεις τα ονόματα μας, πως προφέρονται μαζί.

Μην φύγεις αγάπη μου, μην νιώθεις ότι σε διώχνω, που να σου εξήγω.

Μην φύγεις πάλι, την ιστορία μας την γράψαν οι ανέμοι.

Μην φύγεις ούτε νύχτα ούτε μέρα, ξέμπαρκος θα μείνω μόνο με την κιθάρα σου.

Μην φύγεις και μάφήσεις μόνο μου μέσα στην κουβέρτα, να γυρίζω.

Μην φύγεις γιατί θα γυρίζω μόνος, στις πλατείες της ανάμνησης σου.

Κι αν φύγεις...

Κι αν φύγεις μην ξεχάσεις τ'άρωμα μου, και πόσο ταίριαζε με το δικό σου.

Κι αν γύγεις πάρε μαζί σου, στριμωγμένες αγγαλιές, σκέψεις μελαγχολικές.

Κι αν φύγεις βρες λίγο χώρο στις αποσκευές για το είδωλό μου, κοίταμε.

Κι αν φύγεις πάρε όλους τους δίσκους αγγαλιά σου, χωράνε, άκουμε.

Κι αν φύγεις τρέξε όσο μακρυά μπορείς, να μην σε προλαβαίνω, ξέχναμε.

Κι αν φύγεις, άσε εμένα να σε καθόδηγω, το κέρδισα, ναι, θυμάμαι.

Κι αν φύγεις, μην με διώξεις από το παρελθόν σου, κράτα με.

Μόνο ένα τελευταίο να σου πω και τέλειωσα με τον ουρανό μας.

Μείνε και θα δεις, τα αστέρια μας θα μάθουν να ζουν ξανά μαζί...

Σπίτι μου, σπιτάκι μου..., : )

Σπίτι μου σπιτάκι μου, και σπιτοκαλυβάκι μου...

Αλήθεια τί είναι πιο πολύτιμο από το σπίτι σου; Ποιός μπορεί να αγοράσει ένα σπίτι;

Βασικά ας το πάρουμε από την αρχή, το να μένεις σε ένα σπίτι, από μόνο του δεν λέει πολλά, το να ζεις σε ένα σπίτι, έχει σημασία.

Γενικά στην ζωή μου έχω αλλάξει πολλά σπίτια, περίπου στα 4, οπότε τώρα είμαι στο 5ο ...

Κάθε φορά που φεύγω από ένα σπίτι, θέλω να μείνω για πέντε λεπτά μόνος μου, να ανάψω ένα τσιγάρο, να θυμηθώ τις καλές και τις κακές μου στιγμές και φεύγοντας να χαράξω στο μυαλό μου ότι πρέπει να νοσταλγώ από εκεί.

Ο πιό δύσκολος αποχωρισμός ήταν από το 4ο σπίτι μου, ένα μικρό δωμάτιο στις παλιές εστίες του πολυτεχνείου, κάπου στα τρία τετεραγωνικά μέτρα μαζί με το μπαλκόνι, χωρίς καν προσωπική τουαλέτα ή ντουζ. Κι όμως όταν έφυγα λυπήθηκα τόσο πολύ γιατί εκεί μέσα έζησα μια από τις πιο σημαντικές περιδόσους της ζωης μου...

Το πιο τραγικό από όλα, το οποίο με επιμέλεια κάνω, είναι μετά την μετακόμιση να γυρίζω πίσω, αν και πιστεύω ότι δεν είμαι ο μόνος.

Με τον καιρό αποκτάς ένα δέσιμο με το σπίτι σου, γίνεσαι φίλος μαζί του, έτσι όταν έχεις ένα σημαντικό πρόβλημα ή γενικά σε βασανίζει κάτι, και θέλεις πάρα πολύ να ζητήσεις μια συμβουλή από ένα παλιό αχώριστο φίλο σου, επιστρέφεις στον τόπο του εγκλήματος..

Μην νομίζετε, μια επίσκεψη στα παλιά πάντα βοηθάει, μαθαίνεις, θυμάσαι και αυτοπροστατεύεσαι από τον ίδιο σου τον εαυτό...

Κάθε γωνιά του σπιτιού σου, έχει μια δική του ανάμνηση χαραγμένη πάνω του, που μπορείς, μόνο αν εσύ το θελήσεις, να την ανακαλείς και να θυμάσαι την ιστορία του.

Θεωρώ αδίστακτους ή έστω πολύ πληγωμένους αυτούς που φεύγουν από το σπίτι τους και δεν του ρίχνουν ούτε ένα βλέφαρο κατά την αποχώρηση...

Είναι κάτι φυσικό και απόλυτα νορμάλ να δένεσαι με κάτι που για τους άλλους είναι άψυχο...

Ο προσωπικός χώρος του καθενός είναι ένα άσυλο για τον ίδιο, εκεί νιώθει απόλυτη σηγουριά, συγκέντρωση και ευχαρίστηση.

Μόνο εκεί μπορεί να δει καθαρά τον εαυτό του.

Αχχ Σπίτι μου, σπιτάκι μου, πρέπει να μάθω να σε εκτιμάω όσο με εκτιμάς και εσύ.

Tip της ημέρας: Μην σας στεναχωρεί αν καταλάβεται ότι το σπίτι σας έχει πέσει σε κατάθληψη, το μόνο που χρειάζεται είναι λίγο καθάρισμα, φρέσκο αεράκι και μπόλικο ήλιο...

Μια μέρα σαν τις άλλες...

Γλυκό συναίσθημα είναι όταν η μέρα σου τελειώνει με ένα ποτήρι ωραίο κρασί.

Το πρωί περπάτησα στον δρόμο μόνος μου με ένα ζεστό καφέ στο χέρι.

Συνάντησα τυχαία έναν καλό μου φίλο, και περπατήσαμε μαζί.

Μετά γύρισα σπίτι και έκανα μια υπέροχη μακαρονάδα με κόκκινη σάλτσα και πράσινη πιπεριά.

Μου αρέσει να τρώω μόνος μου, και να νιώθω την αντίθεση του κόκκινου και του πράσσινου στο στόμα μου.

Την μυρωδιά της όμως δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Τι και να θέλω να την ξεχωρίσω...

Έπειτα ανάγκασα το κρύο αεράκι να διαπεράσει τα ρούχα μου και το σώμα μου.

Να νιώσω ότι ζω παντού, μόνος μου και μαζί με άλλους. Να μπορώ να χαμογελώ.

Αμέσως μετά αφέθηκα στο αγαπημένο μου cinema, να με ταξιδέψει κάπου κοντά στην Νέα Υόρκη.

Μόλις τελειώσε το έργο αρκέστηκα στην ικανοποίηση μου και στα χαμόγελα των άλλων...

Καθημερινή κάθαρση αφιερωμένη σε έναν κόσμο που μπορεί να γίνει τόσο γλυκός όσο μια σοκολάτα.

Και αφού η μουσική της ταινίας συνέχιζε να παίζει μέσα στο μυαλό μου, θέλησα να συνεχίσω και εγώ.

Πήγα σε ένα μικρό μπαράκι να ακούσω μια σταγόνα ψυχής από τις χώρες που μιλάνες ακόμα ρομαντικά.

Τελικά δεν μπορώ να αποφασίσω αν η μυρωδιά του κόκκινου κρασιού ξεπερνά την δροσιά της κόκκινης μπύρας.

Και με την βοήθεια των φυσσαλίδων ταξίδεψα στο παρελθόν μου, απλά για να θυμηθώ , να νοσταλγήσω και να μάθω.

Στη συνέχεια τίποτε άλλο δεν χρειάστηκε. Την είδα και γέμισαν τα χείλη μου φρεσκάδα.

Άπλωσα το χέρι μου και αισθάνθηκα το μέλον. Ελπίδα, πληρότητα και επαφή.

Ποτέ μην ζητάς λάθος πράγματα σε λάθος χρόνο. Ζήτα απο το παρόν το παρελθόν και μετά ,πήδα στο μέλον.

Διαφορετικά η τελευταία σου γουλιά θα σε τημωρήσει και αντί για όνειρα, θα βλέπεις γεγονότα.

Απόλαυσε την κάθε στιγμή της μέρας σου, όπως την κάθε στιγμή της ζωής σου.

Ερωτεύσου εσένα, εμένα, τον κόσμο, τον ουρανό, την γεύση, το μυστήριο, το παν...!

Das Leben den Anderen!

Την φετινή χρονία ο γερμανικός κινηματογράφος κάνει επιτέλους ένα δυναμικό come-back, με την ταινία υποψήφια για Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας, Οι ζωές των Άλλων.

Λίγα λόγια για την ταινία:

Η υπόθεση του λαμβάνει χώρο στην Ανατολική Γερμανία το 1984, όπου το απολυταρχικό καθεστώς και οι μυστικές υπηρεσίες την έχουν φέρει σε ένα μέγιστο σημείο παρακμής.

Σε εκείνο το σκοτεινό τοπίο ένας γερμανός αξιωματικός της Stasi, αναλαμβάνει από έναν ανώτερό του να παρακολουθήσει ένα απο τους διασημότερους τότε συγγραφής της Ανατολική Γερμανίας μαζί με την γυναίκα του διότι μια αρκετά πηγή αναφέρει ότι τα πολιτικά τουτ πιστεύω είναι υπό αμφισβήτηση. Ο κρύος, ρεαλιστής και τακτικότατος τυπολάτρης στρατιωτικός ξεκινάει την παρακολούθηση αν και τα πράγματα πηγαίνουν πολύ διαφορετικά από ότι περιμένει...

Παγωμένη και ωμή σκηνοθεσία με περίεργη εγγεφαλική μουσική υπόκρουση και ανάλογες στιγνές σκηνές, έρχονται να δέσουν και να κορυφώσουν τα πιο βασικά σημεία που πρεσβεύει αυτή την στιγμή ο ευρψπαικός κινηματογράφος: συγκίνηση, αποστροφή για το κατεσιμένο και κάθαρση.

Κύριο ζήτημα της ταινία, μπορεί και να χαρακτηριστεί ως βασικό ερώτημα είναι αν οι ανθρώποι αλλάζουν και τι καταφέρνουν με αυτό.

Πολλά τα δηδάγματα, πολλά τα ερωτήματα αλλά και εξίσου πολλές απαντήσεις και βάσεις για σοβαρές συζητήσεις για το μυαλό σας και μόνο.

Αξίζει να την δείτε... :)

Ιστορικά στοιχεία:

Η Ανατολική Γερμανία γνωστή τότε με το όνομα Λαική Δημοκρατία της Γερμανίας ιδρύεται στις 7 Οκτώβρη του1949 στην σοβιετική ζώνη. Μεγάλες εκτάσεις (της ανατολής) του πρώην Γερμανικού Ράιχ παραχωρούνται στις γειτονικές χώρες. Ο "ψυχρός πόλεμος" μεταξύ ανατολής και δύσεως χωρίζει την κεντρική Ευρώπη, συμπεριλαμβάνοντας τα δύο γερμανικά κράτη με το λεγόμενο "σιδηρούν παραπέτασμα", σε απλά ελληνικά το Τείχος του Βερολίνου.

Κατα την διάρκεια ζωής της Ανατολικής Γερμανία ζει και βασιλεύει η Stasi, "η ασπίδα του κράτους" που φροντίζει να συμορφώνει όλους αυτούς που θέλουν να επαναστατήσουν. Φακελώνει και βασανίζει χωρίς ιδιαίτερο προβληματιμό. Οι παρακολουθήσεις αποτελουν βασικό της "χόμπυ"

Στις 3 Οκτώβρη 1990 πραματοποιείται η προσχώρηση της Ανατολικής Γερμανίας στο δυτικό κράτος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας. Οι δυνάμεις κατοχής του Β' παγμόσμιου πολέμου εγκαταλείπουν την χώρα, που σημαίνει για την Γερμανία την επανόρθωση της ανεξαρτησίας της.

Το 1995 με απόφαση της Γερμανίας ανοίγουν όλου οι φάκελοι της Stasi στο κοινό, έτσι ο καθένας μπορεί να μάθει και να δει τον φάκελο του με ότι καταχωρήσεις έχουν γίνει για τον ίδιο και την οικογένεια του. Στον φάκελο υπάρχουν και τα ονόματα των πρακτόρων της υπηρεσίας καθώς και ποίοι από αυτούς σε έχουν καταδώσει...

Το παράδοξο στην ολή ιστορία είναι ένα θέμα του BBC , το οποίο ισχυρίζεται ότι πολλοί φάκελοι έχουν πάει στα αρχεία της CIA. Έτσι το 2000 οι φάκελοι επιστρέφουν, αλλά όχοι όλοι.

Συντελεστές:

Σκηνοθετεί και γράφει ο Florian Henckel Donnersmarck, με βασικό πρωταγωνιστή τον Ulrich Muke ο οποίος έχει παίξει και στο Amen του Κώστα Γαβρά. Επίσης παίζουν και οι Martina Gedeck, Sebastian Koch.

Χρήσιμα link για την ταινία:

http://www.imdb.com/title/tt0405094/

Επίσης για την Stasi και την δράση της:

http://en.wikipedia.org/wiki/Stasi

Not in Portland, but finally Lost.

Ναι, φυσικά και αναφέρομαι στην γνωστή σειρά Lost και στο νέο επεισόδιο το οπόιο έρχεται την Τεταρτη 7/2 στις 22:00, μόνο από το abc.

Η αναμονή ξεκίνησε από τον Νοέμβρη όπου διακόπηκε στις 8 ου μηνός για να έρθει τον Φλεβάρη.

Πραγματικά είναι δύσκολο να τραβήξεις μια σειρά τόσο πυκνή από σεναριακή άποψη, και να την κάνεις να εχει ενδιαφέρον ακόμα και στον τρίτο της κύκλο.

Πάντως έχουμε να αντιμετωπίσουμε μία πολύ ταλαντούχα ομάδα παραγωγής, πλην του σεναριογράφου η συγκεκριμένη δημιούργησε το Alias το οποίο στους τελευταίους κύκλους του και πλάτιασε και απογοήτευσε, κάτι που δεν θέλουν με τίποτα να γίνει στο νέο τους διαμάντι, ή καλύτερα χρυσορυχείο...

Έτσι και ενώ έχουμε μείνει σε ένα σημείο με την αγωνία στο κατακόρυφο, τον "πιο καυτό" έρωτα να ανοίγει επιτέλους τα φτερά του, νέα μυστήρια να κάνουν την εμφάνηση τους και τα προηγούμενα να μένουν αναπάντητα , πολλά ακόμα από τον πρώτο κύκλο, το Lost επιστρέφει για να μας δώσει απαντήσεις...

Το μόνο που με ανησυχεί είναι ότι έβλεπα τις συνεντεύξεις τον συντελεστών και έλεγαν ότι η σειρά δημιουργήθηκε με πλάνο 6 χρόνων για να ολοκληρωθεί... poor funZ!

Τώρα για τους υπόλοιπους οι οποίοι δεν έxουν δει καθόλου την σειρά προτείνω ένα πράγμα και μοναδικά: Δείτε ΝΕΤ, νοικιάστε το σε DVD, καταβάστε ή στην τελική με οποιονδήποτε τρόπο δείτε το...

Φυσικά αν δεν αντέχετε την αγωνία, απλά περιμένετε να τελειώσει και απλά θα έχετε χάσει αυτό το φαινόμενο που λέγεται L O S T

Here is a clue!

Η ομορφότερη μέρα στην ζωή σου, την οποία και φυσικά ο καθένας μας την αγνοεί, έρχεται εκεί που δεν την περιμένεις, την ζεις όπως κάθε κανονική σου μέρα και όταν καταλάβεις ότι αυτή ήταν την νοσταλγείς για όλο το υπόλοιπο της ζωής σου...

Υπογραφή: madsemfe, ο Μανιοκαταθληπτικός!

Η ομορφότερη μέρα της ζωής σου απλά δεν έρχεται ποτέ πολύ απλά , διότι δεν υπάρχει! Κάθε μέρα είναι είναι η καλύτερη της ζωής και πρέπει να την ζεις με αυτό τον ξεχωριστό καθημερινό σου τρόπο...

Υπογραφή: madsemfe, ο Καρα-Αισιόδοξος!


Το παραπάνω παράδειγμα αποτελεί κλασσικό παράδειγμα σχιζοφρένειας, μην εκπλαγείτε όταν το διαπιστώσετε στον εαυτό σας.

Δεν είναι ανάγκη να πάτε να κλειστείτε σε κάποιο νοσοκομείο, ούτε χρειάζεται να την βγάλετε όλο τον χειμώνα βλέποντας Αυπνίες!

Απλά τα χρόνια περνάνε και όλοι αλλάζουμε, ακόμα και εμείς που εύκολα παρατηρούμε τις αλλαγές στους άλλους.

Κανείς μας δεν το ζήτησε και κανείς δεν το κατάφερε να μείνει σταθερός...

Φυσικά δεν μιλάμε για πολύ βασικά πράγματα όπως ας πούμε ότι οι Δύο Ξένοι είναι το καλύτερο σίριαλ ever που πέρασε από την ελληνική τηλεόραση, ούτε ότι ο ΠΑΟΚ δεν θα πάρει ποτέ πρωτάθλημα, ούτε ότι η Άντζελα έχει κόρη που αύριο μεθαύριο ίσως καταφέρει να γίνει λιγότερο σούργελο απο την μαμά της... Όχι για καμία από τις παραπάνω σταθερές ελληνικές αξίες...

Το θέμα αλλάζει στα μάτια μας, στον τρόπο που καθημερινά βλέπουμε την ζωή μας, το χούμορ μας, τους φίλους μας, τον έρωτα και κάθετι που βιώνεται από μέσα προς τα έξω!

Για να το καταλάβεται απλά δείτε ένα friendly-video που έιχατε γυρίσει παλιά(ή ένα επεισόδειο από τον πρώτο και από τον δέκατο κύκλο Friends), ορκίζομαι ότι δεν πιάνει με τις φωτογραφίες, το πολύ πολύ να σχολιάσετε το κακόγουστο ντύσιμο του κολλητού σας πριν σας γνωρίσει...

Αλήθεια ορκίζομαι ότι δεν έχω αλλάξει δραματικά, κάτι που δεν ισχύει για τα όρια μου, την σκέψη μου, το χαμόγελό μου, την μελαγχολία μου και τα τσιγάρα μου!

Αν κάποια στιγμή κοιτάξετε μπροστά σε έναν καθρεύτη, και εκείνη την στιγμή δεν βιάζεστε να βάλετε jel ή make-up, ρωτήστε τον εαυτό σας τι πραγματικά άλλαξε πάνω σας ή μαλλον μέσα σας και γιατί...

( Το παραπάνω αναφέρεται μόνο σε άτομα που έχουν σώας τα φρένας, δεν ευθήνομαι για τις συνέπειες που μπορέι να έχει το παρών κείμενο σε τσαντάκιδες, δολοφόνους και συνδικαλιστές.

Ευχαριστώ)

Απ' τον Δεκέμβρη, με λατρεία ...

Βασικά σήμερα πήρα χαμπάρι ότι μπήκε ο Δεκέμβρης, θα μου πειw τώρα ξύπνησες;

Κι όμως τώρα κατάφερα να το συνειδητοποιείσω , θέλεις λίγο το τρέξιμο , λίγο η Αθήνα, δηλαδή οι ρυθμοί της, τι να πω, η ουσιά μένει στο εξής για εμένα:

Συγκεκριμένες χρονικές περιόδοι επεξεργάζονται μέσα στον εγγκέφαλό μας και πέρνουν υπόσταση μόνο όταν μέσα σε αυτές υπάρχει κάποιο δικό μας ορόσιμο, δηλαδή μία γιορτή, γενέθλια, κάποιος χωρισμός, κάποια επέτειος ή ακόμα και κάποιο ορόσιμο που έχει θέσει για εμάς το κοινωνικό σύνολο, βλέπε εθνικές εορτές, εκκλησιαστικές γιορτές, έναρξη τηλεοπτικής "σεζόν", λήξη πρωταθλήματος κτλ

Αυτό όμως που με προβληματίζει ακόμα περισσότερο είναι για πιό λόγο έχει γίνει αυτός ο ορισμός με αυτό τον τρόπο, δλδ για ποιό λόγο μένουμε στις συγκεκριμένες χρονικές περιόδους την στιγμή που ο χρόνος είναι τόσο γενικός και αόριστος.

Υπάρχουν διάφορες θεωρίες μέσα στο μυαλό μου αλλά φοβάμαι ότι κάποια στιγμη, θα χαρακτηριστώ γι'αυτές ως ανώμαλος, πρόβατο, φαντασιόπληκτος ότι βλέπω παντού συνομοσίες κτλ

Θεωρία Νο1
"Επιστημονική Ορθή Άποψη"

Θα έπρεπε όλα να μελετούνται και φυσικά βασικό ρόλο σε κάθε επιστήμη, από την αρχαιολογία ως την φυσική, βασικός παράγων είναι ο χρόνος.

Έτσι λοιπόν είναι απόλυτα λογικό το ότι χρειαζόμαστε τον χρόνο πλήρως ορισμένο και έτσι οικιοποιούμαστε κάνοντας τον εργαλείο μας, κάπως εγωιστικό για κάτι τόσο φιλοσοφικό αλλά anyway, ας το καταπιούμε και αυτό :)

Kαταλήγουμε σαφως στο γεγονός ότι από επιστημονικής πλευρά ο χρόνος είναι ένας "βοηθός" για τις μελέτες μας, αν και για το "complete" της ιστορίας θυμίζω την σχετικότητα, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία και δεν χρειάζεται να επεκταθώ τώρα, ελπίζω να καταλαβένεται...

Θεωρία Νο2
"Επιστημονική (δική μου) ανορθόδοξη αμφισβήτηση"

Δεν ξέρω γιατί νιώθω έτσι απέναντι στον χρόνο αλλά έχω την εντύπωση ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι όλο αυτό το πράγμα είναι κάπως στυμμένο.

Γιατί αγαπητοί κύριοι να πρέπει να έχουμε δυτερόλεπτα, λεπτά, μέρα, εβδομάδα, μήνα και τέλος χρόνο;

ΤΙ γίνεται αν ο χρόνος δεν είναι γραμμικός; Πως μπορούμε να το αποδείξουμε; Πως μπορείς να μελετήσεις κάτι το οποίο δεν έχει ή μάλλον δεν μπορείς να ξέρεις, να βλέπεις να ακουμπάς;

Η μόνη λογική απάντηση είναι "ΠΛΑΓΙΩΣ", δηλαδή μέσα από άλλα πειράματα.

Βασικά και έτσι να το κάνουν εμένα δεν με πείθουν. Πάντα θα είναι κάτι άγνωστι και θαυμαστό όσο τίποτε άλλο.

ΑΝ δηλαδή υποθέσουμε ότι ο χρόνος έχει πυκνώματα και αραιώματα, της παρακάτω μορφής ας πούμε:

| | | ||| | | | | | ||| | | | | | ||| | | | |

Πως θα μπορούσαμε να τον μετούσαμε; Και κατα πόσο αυτό θα επηρέαζε τα πειράματα μας;

Σκεφτήτε ένα ρολόι το οποίο, μιλώντας συμβατικά πάντα, από τις 10 μέχρι τις 2 και 15 πήγαινε έτσι όπως εμείς το έχουμε ορίσει τώρα και από τις 3 μέχρι τις 8 άλλαζε ροή και υπήρχε πχ η διπλάσια...

Και άντε στην παραπάνω εκδοχή κάπως θα την παλεύαμε την κατάσταση, τι θα γινόταν όμως αν δεν υπήρχε πουθενά ομοιομορφία;

Σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα, αν με ρωτήσει κανείς, το μόνο που μπορώ να πω και να απαντήσω σαν pure μαθηματικός είναι το εξής: Έστω ότι είναι έτσι όπως το έχουμε ορίσει, άρα τα αποτελέσματα μας σε κάθε πείραμα, έχουν "χρονική βάση"

( Ο παραπάνω συλλογισμός έρχεται σαν απάντηση στους Φυσικούς οι οποίοι πιστεύουν ότι οι μαθηματικοί σπουδάζουν κάτι τελείως φταιγμένο δικό τους και στηρίζονται μόνο σε αξιώματα...)


Αυτά τα λίγα για την αίσθηση του χρόνου από επιστημονικής άποψης, για την κοινωνικοπολιτική μου θέση, στο επόμενο μισό "Απ' τον Δεκέμβρη, με λατρεία ..." vol.2

Η αλήθεια κάνει παρέα με τα καλομπόκια...

Δεν ξέρω αν κανεις το έχει ξανακούσει αλλά η αλήθεια κάνει πολύ παρέα με τα καλαμπόκια...

Ναι, ναι με τα καλαμπόκια. Τόσο πολύ που μερικοί τους μπερδεύουν...

Δεν σας έχει ξανασυμβεί αυτό; Κρίμα, εσείς πάντως το έχετε κάνει, σίγουρα...

Ας ξεκαθαρίσω κάτι, κανένας μα κανένας δεν έχει καταλάβει ότι το καλαμπόκι στα μάτια μας έχει πολλές ομοιότητες με την αλήθεια, υπογραμμίζω την σχετική αλήθεια, και για να γίνω κατανοητός θα σας πω μερικά παραδείγματα:

- Το καλαμπόκι αποτελείται απο χιλιάδες σπόρους οι οποίοι ζουν πάνω στην ρόκα, πράγμα που σημαίνει ότι αν δεν υπάρχει η ρόκα, δεν υπάρχει και καλαμπόκι ή και αντίθετα αν δεν υπάρχουν οι σπόροι, πάλι δεν υπάρχει καλαμπόκι, πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορείς ποτέ να βρεις την πραγματική αλήθεια αν δεν ξέρεις τις "μικρές", αυτές που ο καθένας από εμάς έχει μέσα στο μυαλό του, φυσικά ούτε μπορείς να να καταλάβεις τις "μερικές αλήθειες" που υπάρχουν σε ένα άνθρωπο, αν δεν ξέρεις ποιά είναι η συλλογική αλήθεια του...

- Η αλήθεια είτε μας βολεύει είτε όχι για να "φαγωθεί" θα πρέπει να κολλήσει στα δόντια σου :) Μην ξεγελαστείτε δεν πεινάω ακόμη....

- Ποτέ μα ποτέ δεν μπορείς να καταφέρεις να ξέρεις την απόλυτη αλήθεια (Για πείτε μου όταν τρώτε το καλαμπόκι σας δεν αφήνεται τίποτα πάνω στην ρόκα??? Ε??? Ψεύτες...)

- Κανένας μα κανένας δεν έχει το δικαίωμα να θεωρήσει ότι το καλαμπόκι στην κονσέρβα έχει την ίδια γεύση με αυτό που θα πάρεις από κάποιον μικροπωλητή στην Ερμού....

Αλήθεια, εσείς τί καλαμπόκι προτιμάτε, φρέσκο ή σε κονσέρβα;

Let the game begin!

Κάθε ερχή και δύσκολη, έτσι και εγώ σας δίνω τα παρακάτω notes μήπως και βγάλετε άκρη με τα επόμενα posts... :)

Usefull notes:

1) Αν βλέπεται ορθογραφικά στα επόμενα post, ή και σε αυτό, τότε έχετε πολύ καιρό να κάνεται sex.

2) Η συγκεκριμένη σελίδα δημιουργήθηκε με μοναδικό σκοπό την αυτοπροβολή μου.

3) Αν σας ενοχλεί το black humour καλό θα ήταν πατήσετε το κουμπάκι πάνω δεξιά που γράφει Χ.

4) Τέλος όλα τα ονόματα που ανεφέρονται εδώ μέσα δεν έχουν καμοία σχέση με την πραγματικότητα, ή δεν θα ήθελαν να έχουν.